Polska geotermia i geoplutonika potencjał, a wykorzystanie energetyczne

Takie ukształtowanie struktur geologicznych generuje dostęp do znacznej ilości rozmaitych surowców naturalnych. W obiegu publicznym funkcjonuje powiedzenie o „hojnym obdarowaniu Polski surowcami przez naturę”.  Jak jednak z każdymi surowcami ma się sprawa, tak i w tym przypadku trzeba się przyjrzeć aspektom ekonomicznym. Każdy zasób jest tylko tak dobry, jak ekonomicznie uzasadnione możliwości jego wydobycia i przetwarzania.  Dla przykładu, zasoby węgla koksującego w okolicach Wałbrzycha nie są już do wykorzystania na skalę przemysłową.  Z drugiej strony, znajdujące się na dużo większej głębokości złoża miedzi, srebra i złota są eksploatowane w bardzo racjonalny sposób w Zagłębiu Miedziowym.

Zasoby geotermalne Polski nie są tak łatwo dostępne jak te na Islandii, ale i tak jest ich bardzo dużo (samoczynne wypływy obserwuje się w Sudetach i Beskidach).  Mówi się nawet o ilościach zdolnych zaspokoić większość  potrzeb Polski praktycznie w nieskończoność (PGA)[2].  Ważne jest zrozumienie, że w przeciwieństwie do węgla kamiennego są to zasoby odnawialne w skali historii ludzkości, gdyż każdy MJ doprowadzony na powierzchnię jest uzupełniany na bieżąco „produkcją” z wnętrza planety. Najwyższy dostępny ekonomicznie na obecnym etapie rozwoju technologii potencjał występuje w zasobach geotermalnych o temperaturze wody 50 ^oC – 120 ^oC.  Jest on określany na ok. 1,5 tys. PJ / rok, co pozwala zaspokoić ok. 30 % potrzeb cieplnych Polski.  Istotne jest tutaj rozłożenie geograficzne tych zasobów, które pokrywa się z większością obszarów miejskich, z obszarami o silnym uprzemysłowieniu, a także obszarami intensywnych upraw rolniczych (warzywnych).